Erfpachtvoorwaarden Camping de Berekuil
De verloedering van de camping de Berekuil is niet alleen een zaak van eigenaar Driessen, maar ook de gemeente Utrecht heeft daar een grote rol in gespeeld. De gemeente heeft haar verantwoordelijkheden niet genomen, terwijl die duidelijk in de erfpachtvoorwaarden beschreven staan.
Vanaf midden jaren 90 van de vorige eeuw toen Camping de Berekuil in handen kwam van V.O.F. Driessen-Schoen, is het verval ingetreden. Eerst werden er chalets door de eigenaar geplaatst en verkocht met een vaste plaats. Toen de standplaatsen eenmaal verkocht waren, werd onderhoud aan de wegen en paden niet meer nodig geacht. Heggen werden nog wel gesnoeid en het gras werd gemaaid maar daarmee is alles gezegd. Het zwembad was slechts een maand per jaar open evenals het kampwinkeltje. Aan kapotte wegen en paden werd niets gedaan. Modderige staanplaatsen en drassige tentenveldjes werden de standaard. De sanitaire voorzieningen voor toeristen werden zwaar verwaarloosd.
Maar het was dan ook niet de bedoeling om er een fijne camping van te maken, maar om de zaak weer door te verkopen voor veel geld aan een projectontwikkelaar die het terrein zou leegvegen en er een soort bungalowpark van zou kunnen maken. Dan is onderhoud immers weggegooid geld.
Na jarenlange verwaarlozing en achterstallig onderhoud werd op 1 oktober 2007 de camping door de eigenaar gesloten. Alle standplaatshouders ontvingen een brief met dank voor de leuke tijd en kregen de vriendelijke groeten. Toeristen werden weggestuurd.
Hier had de gemeente Utrecht moeten ingrijpen maar dat deed zij niet. De horecaondernemer op de camping voorzag dat zijn bedrijf de dupe zou zijn van de illegale sluiting. Via een kort geding wist hij af te dwingen dat de camping weer geopend moest worden.
De camping was weer open, maar toeristen waren niet echt welkom. Op de deur bij de receptie hing een briefje met de tekst “beperkt geopend” en daarbij het tarief van € 50,- per nacht.
De kwalitieit van de camping ging vanaf dat momend hollend achteruit. Medewerkers van Toezicht en Handhaving van de gemeente kwamen bijna wekelijks op de camping. Niet om de kwaliteit van de camping te verbeteren, maar om de standplaatshouders aan te pakken. Chalets die volgens de nieuw verzonnen regels slechts 3 of 4 m2 te groot waren, moesten op last van dwangsommen van maar liefst € 20.000 aangepast of verwijderd worden. Voor iets te grote schuurtjes werden dwangsommen van € 5000,- opgelegd. Bij deze handhaving werd de alom beproefde verdeel-en-heersmethode toegepast. Pak slechts een enkeling tegelijk aan, dan kan men zich niet groeperen.
De camping was inmiddels toeristisch niet meer bruikbaar. Grote groepen beruchte Ierse reizigers betaalden graag € 200 per week per caravan omdat ze vrijwel nergens anders meer welkom waren. Een brief aan het college van B&W en aan de gemeenteraad in mei 2011 heeft niet mogen baten. Ruim een half jaar later kregen we antwoord van het college dat dit niet een zaak was van de gemeente maar tussen de campinggebruikers en de campingeigenaar.
Uit de erfpachtvoorwaarden die door zowel de gemeente als de campingeigenaar zijn ondertekend, blijkt dat de gemeente wel degelijk verantwoordelijk is voor de kwalitit van de camping en dat zij haar plicht niet is nagekomen.
Vrijdag 27 januari 2012 stuurde de belangenvereniging per e-mail een brief naar het college van B&W, de gemeenteraad en de raadsleden over deze erfpachtvoorwaarden.
Een uur later was deze brief al op de website van RTV Utrecht geplaatst met een artikel erbij. Ook kregen we zeer snel een reactie van de VVD fractie die samenhangt met een ander artikel dat eerder de dag op de site van RTV Utrecht was geplaatst.
Lees hier de brief aan de gemeente
Zie ook RTV Utrecht:
Bewoners Berekuil sturen brief naar gemeente
Vragen VVD over slechte staat camping De Berekuil
Utrechtse camping De Berekuil zwaar verwaarloosd
Laatst aangepast (zaterdag, 28 januari 2012 11:57)
Illegale boomkap op Camping de BerekuilDinsdag 27 december hebben er op grote schaal snoei- en kapwerkzaamheden plaatsgevonden op het terrein van de camping. De exploitant en het personeel van de camping hebben samen met een ingehuurd hoveniersbedrijf, veel struiken gesnoeid of verwijderd en diverse bomen tot behoorlijk formaat gekapt. Voor het kappen van deze bomen en mogelijk vele struiken, waren omgevingsvergunningen voor kappen noodzakelijk. De vergunningaanvragen voor dit soort werkzaamheden worden door gemeente Utrecht gepubliceerd in stadskrantjes en op de website. Er is dan een zienswijzemogelijkheid van 4 weken. Binnen die termijn kunnen andere belanghebbende partijen hun bezwaar kenbaar maken. Voor zover de belangenvereniging bekend, zijn er geen vergunningen aangevraagd voor deze kap. Er valt daarom te vrezen dat de campingexploitant van plan is om nog meer kostbare bomen te laten sneuvelen. Donderdagochtend heeft de vereniging contact opgenomen met de gemeente en gelukkig bleek er dinsdag al melding gemaakt te zijn van illegale boomkap. Medewerkers van toezicht en handhaving van de gemeente zijn ter plaatse geweest en er is proces verbaal opgemaakt. De werkzaamheden zijn stil gelegd. De zaak loopt nog bij de gemeente en we hebben de inhoud van het proces verbaal helaas nog niet in handen. Op verzoek van de gemeentemedewerker nemen we in de eerste week van 2012 opnieuw contact op over de status van deze zaak. Laatst aangepast (donderdag, 29 december 2011 14:26) Jokt de gemeente?De voorzieningenrechter van de rechtbank Utrecht heeft op 4 mei 2010 bepaald dat de gemeente Utrecht geen actie mag ondernemen op camping de Berekuil op grond van een nog niet goedgekeurd bestemmingsplan. Dit beviel de gemeente niet en ging in hoger beroep. Dit hoger beroep werd behandeld op 12 januari 2011 bij de Raad van State. Tijdens deze rechtszitting was een opvallende bewering van de advocate van de gemeente: "De gemeente verklaart dat na de terechtwijzing door de Raad van State in 2004 de gemeente wel degelijk opnieuw de situatie op de camping heeft geinventariseerd." Even ter herinnering: De gemeenteraad moest op een gegeven moment zijn goedkeuring verlenen aan het nieuwe bestemmingsplan van camping de Berekuil. De Raad van State had het eerdere bestemmingsplan mede afgekeurd omdat een deugdelijke inventarisatie ontbrak.
|
Ierse nomaden, ze zijn weer terugEen terugkerend fenomeen op Camping de Berekuil. Begin februari, zo vlak voor het begin van het seizoen arriveren de eersten. Ze zijn eigenlijk nergens meer welkom dus blijven ze zo lang mogelijk op dezelfde plek. Het is inmiddels een traditie geworden die zijn begin heeft in 2009. Het begint vaak met slechts twee caravans. De praktijk leert dat het niet bij twee 'wagens' zal blijven maar dat het er uiteindelijk 10 tot 20 zullen worden. In elke caravan wonen vaak tot wel vijf kinderen die allemaal geen leerplicht lijken te hebben. De sfeer op de camping wordt meteen gedomineerd door de nadrukkelijke aanwezigheid van deze groep mensen. Zelfs als ze maar met twee caravans aanwezig zijn. De mannen die overdag elders hun bezigheden hebben, slapen 's nachts in hun busjes. De busjes moeten dan omgebouwd worden en worden midden op de weg in- en uitgeladen zodat andere campinggasten er niet langs kunnen. Denk maar niet dat het busje dan even aan de kant gezet wordt, ze zitten net binnen thee te drinken. De vrouwen poetsen de hele dag de caravans en die wordt echt helemaal binnenste buiten gekeerd. Drie keer per week worden de ramen gewassen. Zo proper als ze zijn met hun caravan, zo smerig laten ze de omgeving achter. Grote en kleine behoeften worden bij de caravan gedaan. Drollen op de voetpaden. In het sanitairgebouw is het al gauw nog smeriger dan het al was zonder de Ieren.
De Cock met c-o-c-k op de Berekuil?Een nieuwe titel voor een spannend boek? Was hij op de Berekuil? Nou niet precies. De Cock is niet echt een rechercheur, hij is een verzonnen rechercheur.... dat weet iedereen. Maar met zo'n club verzonnen rechercheurs hebben we wel te maken op de Berekuil. Die club bestaat echt: hij opereert onder de naam MB-ALL. Hun hoofdkwartier is gevestigd te Maarssen, Straatweg 30b. Ze stelt haar diensten beschikbaar aan gemeenten die inzicht willen hebben in de prive gedragingen van haar burgers. Ze controleren of je er bent, wat je aan het uitvoeren bent, welk merk sigaren je rookt, hoeveel personen er aanwezig zijn. Ook auto's vinden ze interessant: die mogen mooi ook op het plaatje. Van wie ze zijn is even niet belangrijk: "daar hebben we zo onze contacten voor, mijnheer". Beleefd zijn ze wel. Niet altijd, overigens.
|